Adana’nın Kozan ilçesinde engelli kanser hastası İsmail Erdoğan, SGK’nın ödemediği kanser ilacını alamadığını belirterek, “Yetkililerden ilaçlarımı SGK’nın karşılamasını, ödemesini talep ediyorum. Ödemezse öleceğiz, başka çaren yok. Param yoksa benim ölmem mi lazım? Fakir insanın, gariban insanın yaşamaya hakkı yok mu?” dedi.
Adana’nın Kozan ilçesi Türkeli Mahallesi’nde yaşayan ve yüzde 80 engelli İsmail Erdoğan’a mide kanseri teşhisi konuldu. Bir yıldır tedavi gören İsmail Erdoğan, doktorların reçete ettiği 675 bin liralık ilacı SGK’nın ödemediğini, kendisinin de engelli aylığı ile bu ilacı karşılayamadığını ifade etti.
İsmail Erdoğan, ANKA Haber Ajansı’na şunları söyledi:
Bu Haberlerdeİlginizi Çekebilir
“Bir yıl öncesine kadar kamyon şoförüydüm, bir şekilde güzel bir hayatımız sürüp gidiyordu. Sonra kanser hastası olduğumu öğrendim. Tedavilerimize gittik, ameliyat olmam gerektiğini söylediler. ‘Kurtulma şansın yüzde 5’ dediler. Çukurova Üniversitesi Balcalı Hastanesi yüzde 5 deyince biz biraz geri durduk, kaçtık yani açıkçası. Daha sonraki kontrollerde ameliyat olmamamın daha iyi olduğunu ve sıcak tümör olduğunu söylediler. Bunun üzerine ilaç tedavisi ile devam etmek gerektiğini söylediler. Bu süreçte akıllı ilaç tedavisi uygulamak istediler ve akıllı ilaç yazdılar, reçetesini verdiler. Bize ‘SGK’ya başvurman gerek’ dediler. SGK’ya başvurduk, SGK ödemeyi kabul etmedi. Bu süreçte mahkemeye verdik. Mahkeme bir yandan devam ediyor. Sürekli ileri tarihe atıyor mahkeme. İlacın şu anki fiyatının 675 bin lira olduğu söyleniyor. Herhangi bir yazılı kağıt vermediler elimize ama ilaç 675 bin lira, 4 kürlük ilacın olduğu söyleniyor.
“Param olmayınca ölmem mi lazım?”
Bu sürede bir şeyler yapmaya çalıştım, olmadı. Toparlama yapmaya çalıştım olmadı. Benim 675 bin liram olmayınca ölmem mi lazım? Veya mahkeme kapılarında mı sürünmem lazım? Sadece şu anda engelli maaşım var, yüzde 80’lik hastalığımdan dolayı. Eşim de çalışamıyor. Çünkü benim sağlık durumum şimdi iyiyse bir bakmışın az sonra tansiyonum düşmüş, bayılmışım. Kendinden geçiyorsun. Bazen öyle bir an oluyor ki kalkıp da bir bardak suyunu bile alamıyorsun. Geçenlerde mesela lavaboda düştüm. Kimse olmasaydı yanımda, gitmiştim.
“Gariban insanın yaşamaya hakkı yok mu? “
Parayı bulma imkanım yok. Engelli maaşını tahmin ediyorum 7 bin lira falan verecekler. Ben bu 7 bin lirayla ne yapacağım? Evime iki ekmek mi alacağım? Markete gitsem marketten aldığım alışveriş 3 günlük, 5 günlük. 7 bin lira ile ne yapacağım ben? Nereye gideceğim? Parayı bulma şansım yok kesinlikle. Ben çok çırpındım, üç aydır da çırpınıyorum. Bu parayı bulmaya çalışıyorum, toparlamaya çalışıyorum. Bulamıyorum. Bir yandan da borç batağındasın. Borçlarım var hacizlik, icralık. Bir yandan borçlarla uğraşırken, bir yandan hastalıkla, bir yandan da mahkeme kapıları ile uğraşıyorum. Yani nasıl edeceğim, nereye yetiştireceğim ben de şaştım artık. Şu anda yetkililerden ilaçlarımı SGK’nın karşılamasını, ödemesini talep ediyorum. Ödemezse öleceğiz, başka çaren yok. Param yoksa benim ölmem mi lazım? Fakir insanın, gariban insanın yaşamaya hakkı yok mu?”
