Yeni bir araştırma her gün şişe su içenlerin yılda en az 90 bin mikroplastik tükettiğini ortaya çıkardı.
Wired’ın haberine göre plastik şişelerdeki içme suyu gözle görülemeyecek kadar küçük sayısız parçacık içeriyor. Kanada’daki Concordia Üniversitesi’nden doktora öğrencisi Sarah Sajedi plastik şişelerin insana etkisini belirlemek için 140 bilimsel makaleyi inceledi.
Buna göre insanlar gıda ve içme suyundan yılda ortalama 39 bin ila 52 bin mikroplastik alıyor. Her gün şişe su içenlerdeyse bu rakam yılda yaklaşık 90 bin daha fazla.
Araştırmacı durumu şöyle açıklıyor: “Plastik şişeden su içmek acil durumlarda sorun değil fakat günlük hayatta kullanılmaması gerekiyor. Vücuda etkisi hemen olmasa da kronik zarar potansiyelini anlamak gerekiyor.”
Mikroplastikler
Beş milimetreden küçük mikroplastikler ve yalnızca 1-1000 nanometrelik nanoplastikler yemeklerin davetsiz misafirleri.
Peki görünmez plastik zerreler yemeklerimize nasıl karışıyor? Ve her yanı plastikle dolu gezegende bu sinsi tehditle nasıl başa çıkacağız?
Yanıt mutfakta saklı: Sabah kahvaltı hazırlarken kullandığınız spatuladan dökülüyorlar, çocuğunuzun çantasına koyduğunuz plastik su şişesinden sızıyorlar, masanızdaki çay bardağında yüzüyorlar.
Bir araştırmaya göre plastik bir şişenin kapağını açıp kapamak bile sudaki mikroplastik miktarını ciddi ölçüde artırıyor. Çünkü kapağı her çevirdiğimizde litre başına ortalama 554 mikroplastik parçacığı ortaya çıkıyor.
Fakat iyi bir su filtresi kullanmak fark yaratıyor. Nitekim sürahilere yerleştirilen basit bir karbon filtresi bile mikroplastikleri yüzde 90’a kadar azaltabiliyor.
Avrupalı ve ABD’li uzmanlara göre şişe su genelde musluk suyuna göre daha fazla mikroplastik içerdiği için çeşitli hastalıklarla bağlantılı:
- İltihaplanma
- Hormon bozukluğu
- Organlarda parçacık birikimi
Tüm bu nedenlerle plastik kirliliği sadece bir çevre sorunu değil, aynı zamanda bir halk sağlığı sorunu. Herkesin güvenli içme suyuna erişimi temel insan haklarından biri fakat Türkiye dahil çoğu ülkede temiz su için plastik şişelere olan bağımlılık sürüyor.
Devletler plastik atıkları sınırlamak için yasalar üzerinde çalışsa da bu düzenlemeler çoğunlukla plastik poşet, pipet ve ambalaj malzemeleri gibi ürünlerle sınırlı durumda.
