Vatandaşlar ekonomik kriz nedeniyle ilaç alımında dahi zorlanmaya başladı. Bir eczacı, veresiye defterinde 185 bin TL borç olduğunu açıkladı.
Nefes’in haberine göre; TÜİK Sağlık Modülü 2025 raporunda yer alan verilere dar gelirli vatandaşların ilaca para ayıramadığı yansıdı. Yoksulların yüzde 65.5’i yani her 10 kişiden 7’sine ilaç harcamaları büyük yük getiriyor. SGK’nın verilerine göre ise geçtiğimiz yıl eczanelerden 419 milyon 642 reçete karşılandı. Artan ilaç fiyat farkları, muayene ücretleri ve SGK katılım payları nedeniyle vatandaş reçetelerini karşılamakta zorlanıyor. Hastalar artık ilaçlarını alırken tek kalemde değil, muayene ücreti, reçete katkı payı, ilaç katılım payı ve “ilaç fiyat farkı” olmak üzere dört ayrı ödeme yapmak zorunda kalıyor.
Tokat’ta eczacılık yapan Cem Kılınç, Haziran ayında 25 bin TL’lik alacağını sildiğini, ancak kısa sürede veresiye tutarının yeniden 160 bin TL’ye ulaştığını belirtti. Mahalle eczanelerinde tanınırlık ve “hatır” ilişkisi nedeniyle borç yazmanın daha yaygın olduğunu belirten Kılınç, Bize ‘Emekli maaşım yatsın getireyim’ diyorlar, veriyoruz. Ama yük her geçen gün büyüyor. Cebinde para olmadığı belli. Çocuğuna ağrı kesici alacak, devlet ödemiyor. Uzun süredir hastamızsa veriyoruz” dedi. Kılınc şöyle devam etti: “Bir tahlil sonucu ya da rapordaki bir ibare eksikse SGK ilacı ödemiyor. Hasta ilacı almak zorunda kalıyor ama bu kez peşin ödüyor. İlacın fiyatı artmamış olsa bile hasta ödeme yapıyor. SGK kendi yükünü vatandaşa yüklüyor.”
“185 bin TL borç var”
Bu Haberlerdeİlginizi Çekebilir
İstanbul Ümraniye’de 12 yıldır eczacılık yapan Emrah Doğan, “185 bin TL veresiye defterinde vatandaşın bize borcu var. Biz kimseden borcunu istemiyoruz. 12 yıldır buradayız, herkes birbirini tanıyor. Ama biri öderken arkadan başkası borçlanıyor” dedi.
Doğan, iki ayrı uygulama olduğunu belirterek, “Veresiye ve emanet ilaç sistemi var. Hasta doktorundan randevu alamadığında ya da hafta sonu araya girmişse hasta ilacı alamadan geri dönmek zorunda kalıyor. Bu durumda eczacı, hastanın sağlık durumunu gözeterek ilacı ‘emanet’ veriyor. Hasta daha sonra reçetesini düzelttiğinde ya da doktora ulaştığında borcunu kapatıyor. Bir sirkülasyon var. Biri ödüyor, arkadan diğeri emanet alıyor. Bu yük eczacının üzerinde kalıyor” diye konuştu.
