Analiz / Doç. Dr. Osman Tek
Bazen insanın kalbi, ardı ardına gelen darbelerden sonra şu soruyu fısıldar:
“Rabbim… hâlâ benimle misin?”
İşte bu soru, ne yeni ne de sana mahsustur.
Bu fısıltı, bir zamanlar Allah Resûlü’nün kalbinden de geçmiştir.
Ve Kur’ân, tam bu fısıltının içine inmiştir.
Duḥâ: Sessizliğin Adı Terk Değildir
Ey yorgun yolcu…
Bil ki her sessizlik terk ediliş değildir.
Bazen ilâhî lütuf, gürültüyle değil; sükûtla gelir.
Duḥâ, kalbe şunu söyler:
“Rabbin seni bırakmadı. Sana darılmadı.”
Belki yollar kapandı.
Belki yüzler döndü.
Belki dualar göğe yükseliyor gibi görünmedi.
Ama bil ki Allah, kulunu bazen yalnız hissettirmeden eğitir,
bazen de yalnız hissettirerek olgunlaştırır.
Duḥâ, sana şunu öğretir:
Geçmişte nasıl elinden tuttuysa,
bugün de seni kendi hâline bırakmamıştır.
Sadece seni, dayandığın dallardan koparıp
doğrudan Kendisine yaslamaktadır.
İnşirâh: Yük Ağırsa, Kalp Genişlemiştir
Sonra dersin ki:
“Peki bu yük?
Bu iftira, bu yalnızlık, bu bitmeyen ağırlık?”
İnşirâh burada konuşur.
Ama yükü kaldırarak değil…
Kalbi genişleterek.
İnşirâh der ki:
“Biz senin yükünü aldık” demez.
“Biz seni, o yükü taşıyacak hâle getirdik” der.
Çünkü bazı yükler vardır ki,
insanı ezerken aynı zamanda insan eder.
Zorluk, yolun yanlış olduğunu göstermez.
Bazen zorluk, yolun derinleştiğini gösterir.
Eğer hâlâ ayaktaysan,
eğer hâlâ secdeye varabiliyorsan,
eğer hâlâ kalbin katılaşmadıysa…
Bu, yükün seni bitirmediğinin delilidir.
İnşirâh, kalbe şunu fısıldar:
“Bu ağırlık, senin çağrıldığını gösteriyor.
Çünkü boş omuzlara yük verilmez.”
Kevser: Görünmeyen Bereket, Görünen Yenilgiden Üstündür
Ve nihayet, en acı söz söylenir:
“Bittiniz.”
“Ebtersiniz.”
“Artık bu yolun geleceği yok.”
Kevser burada susmaz.
Ama tartışmaz da.
Kevser, ölçüyü değiştirir.
Der ki:
“Kesik olan sen değilsin.
Asıl kopuk olan, mânâyı kaybedendir.”
Çünkü bereket, her zaman kalabalıkta görünmez.
Hakikat, her zaman alkışla yürümez.
Ve ilâhî iş, çoğu zaman yenilmiş gibi görünenlerin omzunda ilerler.
Kevser, sana şunu öğretir:
Tepki verme.
Savunma yapma.
Kendini ispat etmeye çalışma.
Sadece şunu yap:
“Rabbin için namaz kıl.
Ve kurban kes.”
Yani:
Kalbini muhafaza et.
Niyetini temiz tut.
Sadakatini koru.
Gerisini Allah’a bırak.
Üç Sûre, Tek Yol
Duḥâ sana der ki:
“Yalnız değilsin.”
İnşirâh der ki:
“Bu yük seni aşmıyor.”
Kevser der ki:
“Sonuç senin meselen değil.”
Bu üç sûre birlikte şunu öğretir:
Bazen kazanmak, dağılmamaktır.
Bazen başarı, sabit kalmaktır.
Bazen bereket, görünmemektir.
Ve bazen kuldan istenen tek şey şudur:
Yolun doğruysa,
fırtına dinmese de
istikameti terk etmemek
Son Söz
Ey bu satırları okuyan kardeş…
Eğer kalbin hâlâ sızlıyorsa,
demek ki henüz taş kesilmedin.
Ve eğer hâlâ Allah’ı soruyorsan,
demek ki O, seni bırakmadı.
Çünkü terk edilenler sormaz.
Sorabilenler, hâlâ çağrılanlardır.
Yol uzun olabilir.
Gece karanlık olabilir.
Ama unutma:
Duḥâ doğar.
İnşirâh açar.
Kevser akar.
Ve Allah,
yolda kalanla değil;
yolda kalan ile beraberdir.
