Arjantin’in başkenti Buenos Aires’te orta hâlli boşanmış bir kadın olan Andrea Casamento’nun huzurlu ve kaygısız hayatı 40 yaşındayken altüst oldu.
Mart 2004’te şehrin dışında arkadaşlarıyla bir hafta sonu geçiriyordu. Bu sırada 18 yaşındaki en büyük oğlunun bir soygunda tutuklandığını haber veren bir telefon aldı.
“Havuzdaydım, mayoyla dışarı fırladım ve karakola gittim. Bana yalan söylediklerinden ve Juan’ın bir kazaya karıştığından emindim.”
“Kafamda, onun hapiste olması imkânsızdı; tıpkı bir film gibi” diyor Andrea.
Arkasındaki duvarda Arjantin ve Uruguay’da sinemalarda, 31 Ekim’den itibaren de Netflix’te gösterime giren kendisi hakkındaki filmin afişi var.
“Sıradaki Kadın” adlı filmin afişine bakıp, gülümsüyor.
Juan Cumartesi gecesi kız arkadaşıyla bir barda içki içerken tutuklanmış ve bıçak zoruyla, dört adet empanada (Latin Amerika’da yapılan bir tür börek) çalmakla suçlanmıştı.
Günler önce de, bir gencin kaçırılıp öldürülmesinin ardından şehirde büyük bir miting düzenlenmişti.
Andrea oradaydı, elinde bir mumla suçlular için daha ağır ve uzun cezalar talep ediyordu.
Kaçırılma olayıyla ilgili, “Çocuklarımın başına böyle bir şey gelmesinden korkuyordum” diyor.
“Bazen ne istediğinize dikkat etmelisiniz.”
Juan’ın tutuklanmasından sonraki Pazartesi günü Andrea, “hakime her şeyin bir hata olduğunu açıklamak için” erkenden mahkemeye çıktı.
Ancak hakim, “Adliyemin dışında yürüyüş istemiyorum, bu yüzden oğlunuz mesele çözülene dek hapiste kalacak” diyerek tersledi.
Ardından sekiz ay sürecek bir yolculuk başladı. Andrea “Hayatım bir kabusa dönüştü” diyor.
“Birkaç gün sonra, Juan mahkeme önüne çıkarılmadan, evimizden bir saatten fazla uzaklıktaki Ezeiza adlı üst düzey güvenlikli bir hapishaneye gönderildi ve ben de koşturdum.”
Sistemin nasıl işlediğini bilmeyen Andrea, nakil günü oğlunu görebilmek için hapishaneye gitti ama tecritte tutuluyordu ve içeri giremedi.
Bu da filme adını veren “sıra” ile ilk karşılaşmasıydı.
Neredeyse tamamı kadınlardan oluşan, bazıları çocuklu, çantalar taşıyan, kapılarda bekleyen bir grup.
“Oradaydılar ama ben onları görmedim” diyor Andrea.
“Benim durumumun farklı olduğunu hissettim. Hapishanenin nasıl bir yer olduğunu bilmiyordum. Benim dünyamın bir parçası değildi hiç. O sırada sırada bekleyen sıradan bir kadın olduğumun henüz farkında değildim.”
Sonraki sekiz ay boyunca Andrea, haftada dört kez Ezeiza hapishanesine gitti. Bu günlerden ikisi ziyaretlere ayrılmıştı. Diğer iki gün ise “ölüsü çıkabilir ” diye hapishane kapısında bekledi.
“Oğlum oradan ölü çıksaydı, onu ilk kucağıma alan ben olacaktım, çünkü onu dünyaya ben getirmiştim” diyor Andrea.
O sekiz ay boyunca her bir gün, onu öldüreceklerinden, bir gün beni bir daha asla aramayacağından korkuyordum.”
‘Hapisteki bir erkeği değil, Alejo’yu seçtim’
Juan’ın aramadığı ilk gün Andrea hapishaneye gitti ama içeri girmesine izin verilmedi.
Daha sonra, kendisini Alejo olarak tanıtan bir adamdan telefon aldı.
Sakin olmasını, Juan’ın sağ olduğunu ama bir kavga çıktığını ve hücre hapsinde olduğunu söylüyordu. Adam tekrar arayacağına söz verdi ve öyle de yaptı. O günden sonra Andrea, Juan’ın telefonlarına ek olarak, Alejo’dan da telefonlar almaya başladı.
“Konuşmaya başladık ve hiç susmadık” diyor.
“Yalnız kaldım. Kimse beni anlamadı, ne ailem ne arkadaşlarım, hiç kimse. Alejo bir tür vaha, beni gülümsetmeyi başaran ve o cehennemi daha az acıyla yaşamamı sağlayan tek insan oldu.”
“Juan’ı hapisten çıkarmaktan başka bir şeyle ilgilenemedim. Sanki oğlum rahmimden koparılmış gibi hissettim. Ona bakma ihtiyacı, önüme koydukları her engeli aşmamı sağladı.”
“Alejo, Juan’la içeride ilgilenmenin yanı sıra, bana harekete geçmemi, mücadele etmemi, süreci hızlandırmak için her yere bakmamı söyledi.”
Andrea, diğer iki çocuğuyla birlikte annesinin evine taşındı ve Juan’ın suçlandığı soygunla hiçbir ilgisi olmadığını kanıtlayacak bir avukat tutmak için kendi evini sattı.
Sekiz uzun ayın ardından Juan serbest bırakıldı; ancak Andrea, 15 yıl boyunca her hafta hapishaneye gitmeye devam etti.
“Oğlumun hapis cezası beni sonsuza dek değiştirdi” diyor.
“Sanki uyanıyordum, sanki biri benim karar vermediğim halde, dünyamın ötesini görmemi engelleyen perdeyi kaldırmıştı. Ama Alejo’nun hikayesi farklıydı; çünkü bu benim başıma gelen bir şey değildi, benim seçtiğim bir şeydi.”
“Ama ben hapiste olan bir adamı seçmedim. Alejo’yu seçtim ve Alejo hapisteydi.”
Alejo birden fazla soygundan hüküm giymişti.
Andrea ile tanıştığında hapiste yaklaşık 15 yılı kalmıştı.
“O noktada bunun ne anlama geldiğini biliyordum ama umursamadım, çünkü onu gördüm ve orada kalmak istedim” diyor.
“Benim için, bana anlatılanların hiçbiri yoktu. Hapishaneyi oğlumla yaşadım, Alejo’yla değil. Hapishaneye gider, onunla bir masaya oturur ve konuşurduk. Sanki bir bardaymışız gibiydi. “
“Ona bakmak bile benim için yeterliydi. Sadece o ve ben vardık. Bunu neden kaçırayım ki?
“Yaşadıklarımdan sonra hissettiklerimden vazgeçmeye niyetim yoktu çünkü biliyordum ki her an, göz açıp kapayıncaya kadar her şey elinizden kayıp gidebilirdi.
“Ve diğerleri istediklerine inansınlar.”
Kısa süre sonra Andrea daha da kararlıydı.
“Çok fazla bürokratik işlem vardı, bu yüzden süreci kolaylaştırmak için evlenmeyi önerdim” diyor gülerek.
Ama Alejo’dan bu kadar hızlı bir tepki beklemiyordu. Alejo hemen cezaevine gidip düğünü ayarlaması için bir hâkimle randevu ayarladı.
“Evlendik ve ben tek başıma ayrıldım” diyor Andrea.
“Mutluydum ve bu bana yetiyordu ama ziyaret kuyruğundaki kadınlardan biri dışarıda beni bekliyordu.
“Bana, ‘Evlendin ve gidip yatacak mısın? dedi ve kutlamak için beni bir bira içmeye davet etti.”
Alejo da kızıyla yeniden bağ kurmaya başlamıştı. Bunu da Andrea’nın kızı ziyaretlerine getirmesine borçluydu.
Ve bir çocuk daha istiyordu.
Andrea, annelik için çok yaşlı olduğundan endişeleniyordu ama şöyle diyor:
“Juan’ın davasından sonra içimdeki bir ses, tekrar anne olmam gerektiğini hissettirdi. Ama aynı zamanda hapishaneden çıkabilmenin çok zor olduğunu da fark ettim. Bu, hapisliğin sınırlarına ve hapishanenin karanlığına meydan okumaya devam etmenin bir yolu gibiydi. Ve oğlumuz Joaquín’inki kadar harika bir hayat ortaya çıktı.”
Sancıların başladığı gün, yani Haziran 2005’te Andrea cezaevindeydi.
“Sırada bekleyen kızlar bana eşlik ediyordu ve ebeye ısrar ediyorlardı. Böylece Alejo’yu cep telefonundan arayabildik ve doğumu hapishaneden dinleyebildi” diyor.
“O ve tüm koğuş bunu duydu. Ertesi gün onu hastaneye getirip, bebekle görüştürdüler.”
Alejo altı yıl önce nihayet serbest bırakıldı.
Andrea, “Benim için büyük bir soru şuydu: Dışarıda nasıl olacaktık?” diyor.
“Çok korkmuştum, çünkü hapishanede onun tüm hayatıydım, peki ya dışarıda? Öğrenmemiz ve ritmimizi bulmamız gerekiyordu. O da dışarıda olma korkusunu yenmek zorundaydı.”
Bugün her ailenin yaşadığı sorunları yaşayan güzel bir ailemiz var.
Bazen iyi, bazen kötü anlaşıyoruz ama hepimiz birbirimizin yanında olduğumuzu biliyoruz.”
KAYNAK: BBC TÜRKÇE
