Kâğıt üzerinde güya hukuk devleti, rejim gerçekliğinde ise polis devleti ile karşı karşıyayız. Saray halkın nefesini kesiyor”…
CHP İzmir Milletvekili ve ekonomi doçenti Selin Sayek Böke, BirGün için kaleme aldığı, “Saray halkın nefesini kesiyor” başlıklı, 24 Haziran tarihli yazısında, tepkisini, “Saray rejimi, hukuku, savunmayı 27 saat boyunca Başkent’e sokmadı. Rejim, hukuku, adaleti mahkeme salonlarına da sokmuyor çok uzun süredir. Kâğıt üzerinde güya hukuk devleti, rejim gerçekliğinde ise polis devleti ile karşı karşıyayız. Saray halkın nefesini kesiyor” satırlarıyla ifade etti.
“Yarın hangi görüşün, bu görüşü savunan kimlerin, hangi hakikatin Saray’ın talimatıyla yargılanacağını kimse bilmiyor. Ama kesin olarak bilinen bir gerçeklik var; o da Saray’ın kendisine muhalif olduğunu düşündüğü, düşmanlaştırma kararı verdiklerinin Saray hukukuyla yargılanacağı!” eleştirisinde bulunan Böke, “Ama kimlerin ötekileştirileceği, kimlerle ittifak yapılacağı ve kimlerin düşman ilan edileceği belirsiz… Zira dün paralel devlet kurmakta ortaklaşılanlar, aynı yollarda yürünenler, ortak masalarda müzakere edilenler bugün düşman; dün birbiri hakkında her tür itirazı en yüksek sesle dillendirenler ittifakın en güçlü pozisyonlarında… Hangisi Saray’ın bekası açısından işine geliyorsa karar öyle verilecek” diye ekliyor.
“Saray halkı nefessiz bırakmaya devam edecek” tespitinde bulunan Böke, fikir özgürlüğünün rejim tarafından gasp edildiğine dikkat çekti ve ekledi:
“Fark etmiyor, düşünebilme hakkımız gasp ediliyor. Abluka altında olan işte bu… Düşünce, hakikat, savunma Saray’ın ablukası altında.
Saray’dan yana taraf olanların pervasızlığı, hırçınlığı günden güne artıyor, artacaktır da. Dün hakikatin savunucusu baro başkanlarının ve dolayısı ile halkın anayasal hakları çiğnenirken bir inşaat şantiyesinden yükselen ses ve ortaya çıkan fotoğraf zamanın ruhunu ve bu açık taraflığı çok net ortaya koydu. Hakların Saray rejimince nasıl gasp edildiğinin ve hak savunucularının yerinde tepkisinin emekçiler tarafından duyulmasının ortaya çıkartacağı değişim talebine betonla set çekme refleksiydi bir yanıyla ortaya çıkan. İnşaat işçilerinin dikkatinin dağılmasına dair duyulan endişe, esasında halkın hak taleplerinde ortaklaşmasından duyulan endişeydi.
Ülkede her şey betonların altına gömüldü bu rantçı talancı zihniyetle. Doğa beton altında, tarih sular altında, kültürel zenginliklere baraj çekildi, kardeşliklerin arasına duvarlar örüldü, başka bir gelecek hayali kuran gençler karanlık sokaklarda veya ekmek alırken öldürüldü. İşte o rantçı düzen kendi karları uğruna betona gömülen geleceğimizin karanlığına alkış tuttu, tutmaya da devam ediyor.”
